toon menu

Vrouwen aan de top

Ik was afgelopen maand op een tweetal congressen waarbij vrij stellig beweerd werd dat mannelijk leiderschap ons in de crisis gestort heeft en dat vrouwelijk leiderschap nodig is om ons er weer uit te halen. Nu werd dit beweerd door vrouwen, dus dat verklaart een hoop. Meestal worden dit soort beweringen gevolg door klaagzangen over het glazen plafond, de noodzaak van vrouwenquota en de historische bepaalde participatie van vrouwen op het hoogste niveau. Maar deze keer proefde ik een nieuw soort optimisme. Mannen zijn met hun egotripperij op hun bek gegaan. Vrouwen ruiken bloed! Dat zette me toch wel aan het denken.

Op het eerste congres zat de zaal vol met pittige, kleurrijke carrièrevrouwen in de leeftijdscategorie 30 – 50 jaar (de helft in kort leren jasje, de andere helft met rode kleding of heftig gekleurde accessoires; erg onderscheidend van elkaar allemaal;-). Vrouwelijke vrouwen. Niet van die mantypes die met zuur en nors kijken de top denken te halen. Ook niet van die kruidenthee types die mindfulness coach zijn geworden omdat hun carrière mislukt is. Nee, werkende moeders met ambitie in hun lijf en die het al ver geschopt hadden. Tijdens vragenrondes probeerde een 'help-ik-ben-slachtoffer' type nog een klaagzang te houden dat het toch echt allemaal aan een ander lag dat haar carrière maar niet van de grond kwam. Dit werd echter gelijk door de dames op het podium de kop ingedrukt. Het motto was: stop met zeuren en je te verschuilen achter anderen. Creëer je kansen en grijp die kansen! En dan bedoelen we niet een webwinkeltje in handgeschilderde, uitheemse armbanden. Een heerlijk positief geluid. Mannentaal! Dat dan weer wel…

Creëer je kansen en grijp die kansen! En dan bedoelen we niet een webwinkeltje in handgeschilderde, uitheemse armbanden.

Op het tweede congres waren vooral mannen in een blauw of grijs jasje. Ondernemers- en managementtypes van alle leeftijden. Blousjes met drukke motiefjes aan de boorden. Elleboogstukken op het colbertje. Studentenbrilletje. Stoppelbaardje. Bierbuikje. Je kent wel het beeld van een gemiddelde netwerkbijeenkomst. Te midden van deze mannelijkheid gaf een charmante, intelligente dame van rond de 30, afgestudeerd sociaal maatschappelijk psycholoog, een lezing over leiderschap aan de hand van een onderzoek van McKinsey. De genuanceerde conclusie van het relaas: de leiderschapsstijlen die nu nodig zijn, komen meer dan evenredig voor bij vrouwen. Het protest van de zaal was niet van de lucht. Geslacht speelt geen enkele rol bij het leiden van een bedrijf! Waar zijn al die goed-opgeleide vrouwen dan? Gaat dit over de zorg of over uitzendbureau’s? Vrouwen moeten lekker leiding geven in de softe sector, etc. Daarbovenop kwam nog een leuk bedoelde, maar mislukte seksistische grap van een ICT ondernemer die iets met nullen en enen probeerde te vertellen. Kortom: het bewijs werd geleverd. De rol van mannen is uitgespeeld. Het doet pijn om te zeggen, maar het is zo.

Toen ik na al dat genetwerk en 3 biertjes later thuis kwam was de crisis thuis net voorbij. De kinderen lagen op bed, mijn eten stond klaar, de was gedaan, de vaatwasser ingeruimd en ik kreeg een lekkere kus van mijn vrouw zo gauw ik binnen was. Ze ging nog even achter haar laptop, want ze moest nog een spreadsheet voorbereiden voor een belangrijke contractbespreking morgen. Het enige wat ik nog kon denken?  “Die vrouw van mij is een topper”!

Ruud


Ga naar het blog